بعضی چیزها انقدر شکوهمندند که نمیتونی بیانشون کنی.نمیتونی بهشون فکر کنی و نلرزی.مثل رکوییم موتزارت٬مثل ترانه ای با صدایBocelli که منو رسما ديوونه مي كنه. مثل وقتي كه ميدونم كسي رو ديوانه وار دوست دارم و روزي بيست بار توي دلم باهش خداحافظي مي كنم.مثل لحظه هايي از عمرم كه از دست رفتن و هيچ وقت بر نمي گردن ٬ مثل آدمهايي كه زندگيمو تغيير دادن. مثل فاجعه هايي كه -هر چند بد - تو زندگيم اتفاق افتادند.
واسه من یکی هيچ چيز عظمت و شكوه موسيقي رو نداره.لحظاتی در زندگی من پیش اومده که دردناک و عظیم بوده و تنها یک چیز میتونه اونو به تصویر بکشه و اونم موسیقیه. و افسوس میخورم که موسیقی ما به کجا میره.انگار دیگه شاهکاری بوجود نمیاد.انگار دیگه ما از تخیل و حس و تفکر عمیق خیلی دور شدیم.الان مدتهاست که دارم رکوییم رو گوش میدم و هر دفعه انگار از این حس پرتر میشم.
نمیگم همه باید موسیقی کلاسیک گوش کنند.من خودم جزو کسانی هستم که همه چیز گوش میدم.ولی پیشنهاد میدم این کار رو گوش کنید و تصور کنید که که چقدر ماها این روزا درگیر روزمرگی خودمون هستیم و از عظمت دور شدیم.
اینا رو گفتم تا به خودم یادآوری کنم که چقدر درگیر چیزهای مسخره شدم.مدتهاست که به خودم نلرزیدم ! مدتهاست که چیزی به من یادآوری نکرده که چقدر زندگی ما ٬ بودن ما ٬ مرگ ما ٬ نفس کشیدنمون ٬ دوستیمون ٬ کنار هم بودنمون ٬ جدا شدنمون میتونه باشکوه باشه.
نه تنها در مورد موسیقی.ما داریم از دست میریم.ما دیگه از عمیق بودن لذت نمی بریم.همیشه توی زندگیم میترسیدم از اینکه جذب سطح آدمها ٬ کتابها ٬ دوستیها ٬ عشقها و خیلی چیزهای دیگه بشم.ولی انگار این اتفاق داره میفته.ما داریم از دست میریم.
ما خیلی وقته که از عظمت دور شدیم.عظمت دوستی ٬ خوب بودن ٬ موسیقی خوب گوش دادن ٬ خوب زندگی کردن٬ عمیق فکر کردن و کمی دیگران و غرورشون رو هم درک کردن.شاید سالهایی بیاد که همه چیز برای ما سطحی بشه.به همه چیز سطحی نگاه کنیم.آدمها رو بخاطر ظاهرشون تحسین یا تحقیر کنیم . مطالب سطحی بخونیم.فیلمهای سطحی ببینیم.موسیقی سطحی گوش کنیم.آدمهای سطحی باشیم.
شایدم همین الان داریم اینکار رو می کنیم....
پ.ن. آدم این خلا وحشتناک و سرد درونشو ٬ این تنهایی عمیق و ناجورشو چطوری میتونه پر کنه که باز خالی نشه؟؟؟؟؟ من خیلی درد دارم.......
